Soms loopt iets anders dan gepland. Of nou ja… compleet anders. Mijn vorige stage escaleerde een beetje. En nee, dat kwam niet doordat ik iets verkeerd deed, maar omdat ik mijn grenzen aangaf. Toch moest ik dat op school uitleggen en dat voelde eerlijk gezegd alsof ik had gefaald en dat terwijl ik juist alles gaf.

Ik ging...

Ondertussen zat ik dus gewoon op school. Tijdens de eerste les Duits gingen we het standaard rondje doen: wie ben je en hoe lang heb je al Duits gehad. Ik was als laatste aan de beurt en mijn binnenpret begon al te borrelen. "Ich bin Jessica, 22 Jahre alt und habe seit 22 Jahren Deutsch gehabt." De leraar keek mij...

Tijdens mijn opleiding kon je je later specialiseren met keuzedelen. Om de week gingen we met de hele klas op pad naar een stagepartner. De opleiding was namelijk erg praktisch: je leerde vooral in de praktijk en op school hoefde je alleen de standaard vakken te halen. Zo bezochten we hotels, restaurants en evenementen in de stad Groningen.

Toen kwam het moment: ons eigen event. Geen meelopen, geen meekijken, maar zelf bedenken, maken én uitvoeren. Een etentje met de klas. Wat serveren we? Wie nodigen we uit? Hoe regelen we alles tot in de puntjes? Bij gastvrijheid leer je dat er achter één mooie avond een hele planning schuilt. Nou, geef mij dat touw maar in handen.

Vol goede moed stapte ik in februari 2023 mijn eerste schooldag van de opleiding Allround Hospitality Medewerker binnen. Wat had ik er zin in! De klas was klein, zo'n 8 leerlingen ideaal, zodat ik rustig kon starten en niet meteen in een massa verdween. Iedereen stelde zich voor, de docent legde het programma uit, en ik dacht: dit wordt leuk…...

Ik kreeg een mail van Aanmelding Onderwijs van Kentalis met een bijlage. Geen gezellig document, maar een overzicht van alle papieren die ik moest aanleveren "vanwege mijn TOS". Prima, dacht ik nog. Tot ik de lijst las en besefte dat ze ongeveer mijn hele schoolcarrière wilden ontvangen.

Soms voelt studeren minder als leren en meer als een speurtocht. Niet naar antwoorden, maar naar regels en formulieren. Zo zat ik ineens bij een studieadviseur, met een SIMEA-bestand open alsof het een IKEA-handleiding was: veel pagina's, maar weinig houvast. Zeker als je vanaf groep 7 vooral hebt geleerd hoe je het zelf oplost.

Na de open dag kon ik mezelf natuurlijk niet inhouden. Nog voordat ik mijn tas had neergezet, hing ik al half in de inbox van de opleidingscoördinator met een mail vol vragen: "Welk niveau zijn de vakken?" "Wat als iets lastig wordt?" "Is er een vangnet? Een trampoline? Een heel circus?"

Op de een of andere manier vond ik het lastig om mijn moeder te vertellen dat ik een toeristische opleiding wilde volgen. Waarom dat zo'n drempel was? Geen idee. Misschien omdat ik al twee jaar in de bijstand zat. Misschien omdat school niet op de hoogte was van TOS en omdat "hospitality" niet bepaald binnen mijn veilige bubbel viel.

De hele zomer en ook de maanden ervoor, dacht ik na over wat ik later wilde worden. En eerlijk? Ik weet het nog steeds niet. Er zijn gewoon te veel leuke dingen! Om dan één specifieke opleiding te kiezen… tja, dat voelde een beetje alsof ik moest kiezen tussen pizza of pasta en dat kan dus écht niet.

Tijdens de online bijeenkomst kreeg ik van de orthopedagoog de uitslag van mijn beroepskeuzetest. Spannend, dacht ik nog. En toen kwam het: ik was sociaal, behulpzaam, goed in de praktijk, commercieel sterk én best aardig met cijfers. Klinkt als een topcombinatie, toch? Alleen jammer dat de test geen rekening hield met mijn TOS. Tja, kleine...

Ik stond bij de balie te wachten en ineens hoorde ik een bekende stem. Mijn oude ambulant begeleider! Eerst herkende hij mij niet, logisch, het was ook meer dan 10 jaar geleden. (En eerlijk, ik zag er toen ook anders uit.)

Ik kreeg een mail van het Begeleiding & Advies Team. Ze wilden samen met mij onderzoeken welke opleiding passend is en of dit haalbaar zou zijn. Tijdens het gesprek bespraken we mijn situatie en het voelde fijn dat ze bekend waren met TOS. Het probleem was dat ik op dat moment geen begeleiding had, waardoor zowel ik als het team...

Ik scrolde door de websites van de mbo-scholen, op zoek naar een opleiding die écht mijn aandacht zou trekken. Maar hoe kies je iets uit zoveel richtingen als je eigenlijk niet weet wat je wilt? Eén ding stond vast, terug naar het Alfa-college wilde ik niet. Daarom keek ik bij Noorderpoort.

Na bijna 2,5 jaar in de bijstand, zonder vooruitgang, besloot ik zelf een opleiding te zoeken die bij mij past. Ik wilde doorleren en niet stil blijven staan. Zo kwam ik in contact met Heleen. Tijdens een online meeting vertelde ze dat mijn verbale dyspraxie onder taalontwikkelingsstoornis valt. Een term die ik niet kende, want in mijn dossier...

School was een onderwerp dat ik even aan de kant zette, aangezien het niet meer haalbaar was. Ik focuste mij op het werken, maar waar moest ik beginnen. Ik had bij verschillende supermarkten gesolliciteerd, soms kreeg ik gelijk een afwijzing en een andere keer mocht langskomen.

Ik zat thuis, was uitgeschreven van het MBO, geen diploma en geen vertrouwen meer in de scholen. Mijn toekomst was niet meer te voorspellen, want naar school gaan zat er bij mij niet meer in. Het perspectief van het schoolsysteem klopte, "Ik was de probleemleerling in hun ogen", dat alles alleen omdat ik een diagnose heb. Een diagnose waar ik...

Vaak genoeg ook dat klasgenoten en de leraren je uitlachten omdat je wat anders praat en af en toe stottert, dat ze je nadoen omdat ze het zelf zo grappig vinden of zelfs dat je door de leraar werd overgeslagen bij het voorlezen en dat terwijl iedereen een stukje moest voorlezen. Allemaal situaties waar keer op keer een stukje van...

Om heel eerlijk te zijn kan ik dit in één woord omschrijven: het is f*cked up. Nadat ik in januari 2019 werd uitgeschreven van het Noorderpoort, zat ik thuis. Thuis als 18 jarige zonder een startkwalificatie. Dit houd in dat je minimaal een diploma moet hebben op niveau 2 of hoger, zodat je meer kans hebt op een baan.

Je ontzettend alleen voelen, gedachtes die maar blijven binnenstromen, de schaamte, maar ook het verdriet. Zo zou ik mijn grootste nachtmerrie omschrijven waarin ik jarenlang in de negatieve spiraal bleef steken. Dit was voor mij helaas de realiteit rond mijn 17de tot mijn 20ste levensjaar.

Eind 2017 wist ik van mezelf dat ik kenmerken van een depressie had. Ik wist dat ik dit niet langer zonder hulp aan kon en belde zelf naar de doktersassistente. Iets wat ik zelf nog nooit eerder had gedaan. Aan de lijn moest ik vertellen waarvoor ik een afspraak met de dokter wilde maken en toen viel het aan de...

Regelmatig had ik een gesprek met de studentbegeleider hoe het nu verder moest. Op den duur kreeg ik twee opties.

In september 2018 ben ik op het Noorderpoort gestart. Ik kreeg een extra gesprek met de studentbegeleider, aangezien ik helemaal niet lekker in mijn vel zat. Mijn energie was zo goed als op en daarom werd er afgesproken dat ik maar halve dagen naar school moest. Ik was namelijk ook met een hulpverleningstraject bij INTERPSY begonnen. De...