In januari 2020 ben ik begonnen met mijn verhaal kort samen te vatten en dat heb ik op mijn Facebook profiel geplaatst. Het bericht is toen meer dan 70x gedeeld. Iets wat ik nooit verwacht had. Ik las dat er behoefte was om hier meer over te weten te komen. Toen kreeg ik het idee voor het wekelijks uploaden van mijn verhaal, en dat doe ik nog steeds met veel plezier.
Sinds ik begonnen ben om op sociale media mijn verhaal te vertellen krijg ik veel kritiek en ben ik ook kwetsbaarder. Ik denk dat vele dat niet kunnen. Ook wij maken fouten en leren er elke dag bij.
Ik heb zoveel mensen leren kennen, niet alleen hier, maar ook op school. Zelf was school geen fijne tijd voor mij. Dan is het natuurlijk nog moeilijker om jezelf te accepteren en wie je bent. Dit komt ook omdat je anders bent dan anderen, dan is het natuurlijk al lastig, maar in de puberteit of op school nog helemaal. Dat heeft bij mij ook veel tijd en jaren gekost, maar nu geef ik echt geen fuck meer wat anderen van mij denken of zeggen. Ik doe nu lekker mijn eigen ding en mij maakt het echt niks uit wat anderen daarvan vinden.
Dat is precies wat ik tegen jullie wil zeggen. Dat je gewoon leeft zoals jij dat wilt. Doe je ding, heb plezier en sta er 100% achter!
Naast dat ik als ervaringsdeskundige actief ben, studeer ik en schrijf ik blogberichten hier op mijn eigen website. Je vind hier alle informatie rondom een taal-/spraakstoornis, want dat is iets wat ik zelf heb. Ik vind het belangrijk om ook vanuit mijn eigen perspectief verschillende onderwerpen aan te spreken, aangezien het zelf ervaren vaak een hele andere belevening is, dan dat iemand anders het doet die het niet heeft. Ik wens je veel plezier met lezen! :)
Hier heb je misschien ook interesse in:
Jessica (25) zat in de bijstand, niet omdat ze niet wilde werken, maar omdat het systeem haar simpelweg niet begreep. Sinds haar 4de heeft ze de diagnose TOS en andere vormen van neurodiversiteit en steeds weer kreeg ze het label "te complex". Haar verhaal laat zien dat het niet de jongeren zijn die falen, maar dat het systeem onvoldoende...
In de sneeuw schrijf ik TOS.
Niet omdat het blijft liggen,
maar omdat zichtbaarheid het verschil maakt.
TOS is een taalontwikkelingsstoornis.
Soms is het onzichtbaar,
maar vandaag laten we het zien.💙
Daar vertel ik regelmatig wat ik in het dagelijks leven zo meemaak.
