Van draaiboek tot daverend applaus

Toen kwam het moment: ons eigen event. Geen meelopen, geen meekijken, maar zelf bedenken, maken én uitvoeren. Een etentje met de klas. Wat serveren we? Wie nodigen we uit? Hoe regelen we alles tot in de puntjes? Bij gastvrijheid leer je dat er achter één mooie avond een hele planning schuilt. Nou, geef mij dat touw maar in handen.

Plannen en organiseren? Daar ging mijn hart sneller van kloppen. Waar anderen lichte stress voelden, zat ik in mijn element. Uitnodigingen met datum, tijd en locatie: check. Lijstjes maken: check. Allergieën en vegetarische wensen uitvragen? Mijn idee. De docent noemde mij een kletskous, hihi… maar hé, communicatie is óók gastvrijheid.

Het restaurant boven de school was voor ons. Na een lange schooldag een broodje halen, omkleden en aan de slag. Tafels dekken, stoelen rechtzetten, decoratie neerleggen, glazen en bestek poleren tot ze glanzend. Taakverdeling? Zet mij maar bij de ingang. Welkomstpraatje? Graag. Namen afvinken? Kom maar door. De route uitleggen? Met liefde. Jassen aannemen was niks voor mij. Ik wilde praten, verbinden en mensen op hun gemak stellen. Daar straal ik van.

Mijn moeder, zus en een collega van mijn moeder zaten trots aan tafel. Ik bediende mijn eigen tafel en hielp waar nodig. Het allergaafste? Flamberen aan tafel. Spannend voor de gasten, maar ik deed alsof ik dit al jaren deed. Toch wist ik één ding zeker: horeca is niet mijn eindstation… evenementen wel.

Na afloop werden we bij elkaar geroepen. De docent bedankte iedereen en riep míj naar voren voor het slotwoord. Zonder voorbereiding, met alle ogen op mij gericht. Spannend? Absoluut, maar ik deed het. Later hoorde ik dat hij twijfelde of ik dit wel kon, met mijn TOS. Die twijfel was compleet verdwenen. Hij zag dat ik kon leiden, spreken en organiseren.

En ik? Ik was trots, omdat ik heb laten zien dat je méér bent dan wat anderen soms verwachten. Dat labels nooit het laatste woord hebben en dat zelfvertrouwen groeit door het gewoon te dóén. Soms moet iemand anders eerst zien wat jij allang voelt vanbinnen. En op zo'n avond, tussen het geroezemoes en het applaus, wist ik één ding zeker: dit is nog maar het begin.

*Dit gaat over maart tot april 2023