Om heel eerlijk te zijn, is het hebben van een onzichtbare beperking niet altijd even makkelijk. Mensen zien niet direct aan je dat je iets hebt, omdat natuurlijk niet elke beperking zichtbaar is en juist daar zit ook vaak de fout in. Als mensen je beperking zien, dan kunnen ze hiermee rekening houden of hebben er gelijk een mening over maar of dat de juiste is, dat is een tweede.
Bij een onzichtbare beperking heb je dat niet gauw, pas als ik begin te praten dan hoor je dat ik anders praat. Over het algemeen zeggen de meeste mensen dat ik met een accent praat, wat eigenlijk door mijn verbale dyspraxie komt. Hoofden draaien hierbij vaak om of ik hoor ze smoezen en dat is natuurlijk ook begrijpelijk, want je hoort iemand op een bepaalde manier praten die je niet kent. Als iemand bijvoorbeeld een gebroken arm heeft, dan kijk je ook en dat is logisch.
Zelf ga ik hier heel open mee om en heb het geaccepteerd dat ik dit heb en persoonlijk vind ik dat het belangrijkste. Ik snap als geen ander hoe het is om hiermee te leven en welke overwinningen er zijn. Hierdoor ben ik ook begonnen om mijn verhaal te vertellen, want aan de buitenkant zie je zo niet dat ik iets heb.
Is het dan zo NU wel duidelijk dat ik een "beperking" heb? Met deze post wil ik het onzichtbare zichtbaar maken, want voordat je een oordeel velt kan er veel meer achter zitten, wat je niet gelijk op het eerste oog ziet of hoort.
Deel je mee, zodat ook wij in deze maatschappij geaccepteerd worden?
Naast dat ik als ervaringsdeskundige actief ben, studeer ik en schrijf ik blogberichten hier op mijn eigen website. Je vind hier alle informatie rondom een taal-/spraakstoornis, want dat is iets wat ik zelf heb. Ik vind het belangrijk om ook vanuit mijn eigen perspectief verschillende onderwerpen aan te spreken, aangezien het zelf ervaren vaak een hele andere belevening is, dan dat iemand anders het doet die het niet heeft. Ik wens je veel plezier met lezen! :)
Hier heb je misschien ook interesse in:
In de sneeuw schrijf ik TOS.
Niet omdat het blijft liggen,
maar omdat zichtbaarheid het verschil maakt.
TOS is een taalontwikkelingsstoornis.
Soms is het onzichtbaar,
maar vandaag laten we het zien.💙
Jessica Huttinga (25) groeide op met het gevoel dat ze anders was. Praten, leren en meekomen voelde als tegen de stroom in zwemmen, terwijl de wereld bleef roepen dat ze harder moest trappen. Ze deelt haar verhaal over opgroeien met TOS, neurodiversiteit en de impact op haar mentale gezondheid. Het gaat over het vinden van je plek in een...
Daar vertel ik regelmatig wat ik in het dagelijks leven zo meemaak.
