In deze blog neem ik je mee in mijn verhaal, toen ik in groep 1 begon. Al snel werd duidelijk dat ik moeite had met verbale communicatie, zoals het vertellen over mijn weekend in de kring. Met klasgenoten ging het beter, maar met leerkrachten had ik wel meer moeite. Ondanks de uitdagingen had ik plezier op school en vriendjes die me vaak begrepen.
Hoofdrekenen ging goed, maar ik had moeite met de drie-minutentoets en Engels vanwege mijn spraakstoornis. Mijn mondmotoriek maakte het moeilijk om klanken goed te vormen. Ik begon me steeds meer bewust te worden van het verschil tussen mij en mijn klasgenoten, die moeiteloos communiceerden en talen leerden.
Toch keek ik uit naar de overgang naar het vmbo. Het voelde als een hele nieuwe kans om mij verder te ontwikkelen, nieuwe mensen te ontmoeten, verschillende vakken te ontdekken en een richting te kiezen die bij mij paste. Hoe dat verliep, lees je hier!
Toen ik 4 jaar oud was mocht ik naar de basisschool. Ik wou al veel langer naar de basisschool, omdat ik altijd met mijn oudere zus meeging om haar naar school te brengen. Dat vond ik zo leuk, maar ja, ik was nog te jong.
Stimuleren en begeleiden
Een goede begeleiding in het onderwijs voor een kind met verbale dyspraxie is bepalend voor de toekomst. Als een kind naar een school gaat dan moeten de leraren en docenten algemene kennis over verbale dyspraxie en wat het inhoud hebben, zoals de basiskennis en specifieke kennis over de leerling.