Fietsen

23-01-2021

Toen ik eindelijk naar de basisschool mocht, ben ik dagelijks op de fiets gegaan. De bassischool zat bij mij in het dorp, en was dus dichtbij. Ik fietste altijd op een fiets met zijwieltjes. Zonder zijwieltjes fietsen vond ik toen gewoon een heel eng idee. Zodra ik op de fiets stapte hoorden ze mij op school al aankomen, omdat deze veel lawaai op de straat maakten. Ik durfde gewoon nog niet zonder zijwieltjes op de fiets te fietsen. Met deze fiets had ik nog het gevoel van veiligheid dat ik niet om zou vallen. Zonder zijwieltjes had ik, naar mijn idee, die veiligheid niet meer. Wat wel het mooie is, is dat ik hiermee nooit gepest ben door de andere kinderen uit mijn klas. Het zou ook kunnen dat dat komt omdat mijn klasgenootjes toen ook pas vier jaar oud waren, en op zo'n leeftijd wordt er nog niet echt gepest.

Later begrepen we pas waarom het bij mij zolang duurde dat ik met zijwieltjes gefietst heb. Iemand die geen goed evenwicht heeft, dat bij mij door de dcd komt, daarvoor is het behoorlijk lastig om te fietsen zonder zijwieltjes.

Later zag ik dat mijn zus op een fiets fietste zonder zijwieltjes, en dat wou ik natuurlijk ook. Ik heb toen meermaals geprobeerd te fietsen zonder zijwieltjes. In het begin was het ook door mijn evenwicht erg lastig, maar aangezien ik een doorzetter ben, ging ik door. Na een hele tijd geoefend te hebben kon ik het eindelijk. Wat was ik blij en trots op mijzelf dat ik het eindelijk kon en uiteraard wou ik het aan iedereen laten zien. Mijn moeder heeft mij nooit gepusht om sneller zonder zijwieltjes te kunnen fietsen, en dat vind ik nog steeds de juiste aanpak. Ieder kind doet het op zijn of haar eigen tempo. Het ene kind is er sneller in, en het andere kind heeft er meer tijd voor nodig, maar iedereen komt er wel!