In het jaar 2004, toen ik uiteindelijk de diagnose verbale ontwikkelingsdyspraxie kreeg, wist zelfs de logopediste niet hoe de toekomst voor mij eruit zou kunnen zijn. Ik had de zwaarste variant van de verbale dyspraxie en of ik ooit verstaanbaar zou praten, niemand die het toen wist.

Sinds dat ik mijn bericht op Facebook had gepost, en deze meer dan 70x was gedeeld, merkte ik dat ik mijn verhaal wilde vertellen. Ik was er zo enthousiast over geworden, dat ik kort na mijn 20ste verjaardag mijn allereerste post online zette. Ik zocht op zolder naar de papieren en ging deze sorteren, zodat ik mijn verhaal vanaf het...

In januari 2020 heb ik een samenvatting over mijn verbale ontwikkelingsdyspraxie op facebook gedeeld. Ik was het namelijk zat! Zat om niet geaccepteerd te worden en dat mensen niet wisten wat het was. De vooroordelen die zich elke dag meer en meer opstapelden, zodat ik in het wel bekende 'hokje' zou passen.

Hierdoor werd er vaak een combinatie van mijn naam gemaakt. Zo was er zelfs een keer een situatie dat er op het formulier voor de fietscontrole de naam 'Havinga' stond, omdat ze het zo gehoord hadden. Of werd het opeens 'Hazinga' of 'Huizenga'. Ik wist namelijk vanaf kleins af aan al dat ik heel graag mijn achternaam wilde wijzigen,...

Eindelijk was de dag gekomen en werd ik 12 jaar oud, wat heb ik daar lang naar uitgekeken. Heerlijk na de zomervakantie gelijk naar klas 1 van het voortgezet onderwijs, daar was ik ook echt aan toe. De basisschool met de leraren en mijn klasgenoten achter mij laten, nog alleen de eindmusical en dan zat het erop. Natuurlijk ging ik...

Over het onderwerp huisdier wilde ik in eerste instantie niet schrijven, totdat iemand mij vroeg of ik ook met een huisdier opgegroeid ben en dat is dus ook zo.

Het thema verjaardagsfeestje is ook een ding. Je denkt wat leuk, maar als je kind anders dan andere kinderen is, denk je er wel 2x over na. Wordt mijn kind wel uitgenodigd, is hij niet de enigste die niet uitgenodigd wordt en heeft hij het wel leuk gehad? Allemaal vragen die door je hoofd heen gaan.

Bij ons in het dorp kon je je in de zomer aanmelden om hutten te gaan bouwen. Dat waren geloof ik altijd 2 of 3 dagen achter elkaar. Mijn zus en ik deden ook mee. Van te voren werden er spullen ingezameld zoals bijvoorbeeld oude dekens, kussens, hekken, houtplanken en spijkers zodat we die tijdens het hutten bouwen konden gaan gebruiken....

Vandaag heb ik het over het thema zwemmen, want dat thema kan natuurlijk niet ontbreken. Zelf ben ik met zwemles begonnen toen ik ongeveer 4 jaar oud was, dat was in 2004. Veel weet ik er niet meer van. Ik ging wel altijd mee om te kijken als mijn zus zwemles had. Zelf wou ik al veel eerder leren zwemmen maar ik was toen nog te klein....

Toen ik eindelijk naar de basisschool mocht, ben ik dagelijks op de fiets gegaan. De bassischool zat bij mij in het dorp, en was dus dichtbij. Ik fietste altijd op een fiets met zijwieltjes. Zonder zijwieltjes fietsen vond ik toen gewoon een heel eng idee. Zodra ik op de fiets stapte hoorden ze mij op school al aankomen, omdat deze...

Zoals elk ander kind ben ik met mijn familie ook naar braderieën gegaan. Als ik iets zag wat ik graag wou hebben dan keek ik mijn moeder altijd aan. Daarmee hoopte ik dat zij dan naar de verkoper zou gaan om te vragen hoe duur het bijvoorbeeld is. Maar, helaas...

Natuurlijk is het vrij logisch dat mensen vragen wat ik nou precies heb omdat ik toch anders praat dan anders. Veel volwassene denken op het eerste gezicht dat ik doof ben of uit het buitenland kom. Als ze dan vragen wat ik nou precies heb dan zeg ik altijd dat ik hier geboren ben en alles versta en hoor.

Mijn moeder heeft mij nooit anders behandeld dan mijn zus. In het begin heeft mijn moeder alles net zo gedaan als bij mijn zus. Ze heeft ook net zo met mij gepraat als met mijn zus. Voorbeeld: ze vroeg aan mijn zus en mij van: wat loopt daar? Toen zei mijn zus een hond en ik heb niks gezegd en heb toen alleen mijn moeder aangekeken....