*Klik op de afbeelding rechts voor meer info en links om terug te gaan.

In september 2024 begon ik aan het doorstroomprogramma voor Leidinggevende Leisure & Hospitality. Dat betekende nieuwe vakken en examens Nederlands en rekenen op hoger niveau. Vooral Nederlands lezen en luisteren op 3F vond ik pittig. Zestig vragen, video's en begrijpend lezen... laten we zeggen dat mijn hersenen daarna vakantie wilden. Toch haalde...

Mijn stageperiode bij Marenland in Winsum (feb – sep 2024)

Jessica Huttinga (25) heeft een taal-/spraakstoornis, maar volgt desondanks een opleiding en werkt op de voorgrond. Op het vmbo moest ze al vroeg keuzes maken over haar toekomst terwijl ze nog zoekende was wie ze zelf was. In de jaren daarna leerde ze omgaan met haar TOS en haar eigen weg te vinden. In deze blog vertelt ze over de...

Jessica (25) zat in de bijstand, niet omdat ze niet wilde werken, maar omdat het systeem haar simpelweg niet begreep. Sinds haar 4de heeft ze de diagnose TOS en andere vormen van neurodiversiteit en steeds weer kreeg ze het label "te complex". Haar verhaal laat zien dat het niet de jongeren zijn die falen, maar dat het systeem onvoldoende...

Jessica Huttinga (25) groeide op met het gevoel dat ze anders was. Praten, leren en meekomen voelde als tegen de stroom in zwemmen, terwijl de wereld bleef roepen dat ze harder moest trappen. Ze deelt haar verhaal over opgroeien met TOS, neurodiversiteit en de impact op haar mentale gezondheid. Het gaat over het vinden van je plek in een...

Jessica (25) weet wat onderschatting voelt. Ze zou beter achter de schermen blijven, zeiden ze altijd. Maar Jessica kiest bewust voor zichzelf, voor haar eigen pad en laat zien dat wat anderen als beperking zien, haar grootste kracht wordt. Geen voorbeeld? Dan wordt ze het zelf wel. Dit is haar inspirerende, persoonlijke verhaal over vallen,...

Jessica Huttinga (25) is een mensenmens die graag praat, lacht en ideeën uitwisselt. Ze heeft TOS, maar ziet dat nooit als beperking. Het heeft haar juist veerkrachtig, creatief en een tikkeltje eigenwijs gemaakt. Voor haar is TOS een diagnose over hoe haar brein werkt, geen etiket dat haar definieert. Het helpt haar in haar werk als...

Jessica (25) heeft een taalontwikkelingsstoornis (TOS). Voor haar is taal nooit vanzelfsprekend geweest. Waar anderen makkelijk schakelen tussen woorden en talen, kost dat haar veel moeite. In deze blog deelt Jessica hoe het advies van de onderwijsraad om thuistalen in te zetten niet voor ieder kind dezelfde voordelen biedt, zeker niet voor...

Jessica Huttinga (24) vond school net zo verwarrend als Einstein op school: "Waar gaat dit over?" Met een taalontwikkelingsstoornis die niet iedereen ziet, moest ze dit vaak drie keer uitleggen (en soms zelfs vier). Maar Jessica gaf niet op, ze vond haar eigen pad. Ze laat zien dat je ook met een beetje kronkel in het leven gewoon lekker mee...

Jessica (24) heeft een spraakstoornis, maar de weg naar de juiste ondersteuning was ingewikkeld en lang. Toen ze ouder werd, viel ze tussen wal en schip door gebrek aan hulp, vooral nadat haar diagnose na haar 23e niet meer werd erkend, terwijl ze nog steeds met de gevolgen van TOS te maken heeft.

Jessica Huttinga (24) heeft de diagnose taalontwikkelingsstoornis en heeft zelf de overstap van speciaal onderwijs naar het regulier onderwijs ervaren. "𝐙𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐜𝐥𝐮𝐬𝐭𝐞𝐫 𝟐 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐰𝐢𝐣𝐬 𝐰𝐚𝐬 𝐢𝐤 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐳𝐨 𝐨𝐩𝐠𝐞𝐛𝐥𝐨𝐞𝐢𝐝 𝐚𝐥𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐢𝐤 𝐝𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐛 𝐤𝐮𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐝𝐨𝐞𝐧. 𝐈𝐤 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐝𝐞 𝐦𝐢𝐣...

Jessica Huttinga (24) heeft de diagnose taalontwikkelingsstoornis, iets wat amper bekend is. Al helemaal als je wél mee kunt doen in de maatschappij, echter blijven de deuren meer gesloten dan open. Dat heeft alles ermee te maken, dat ze haar 'onzichtbare' diagnose niet als een handicap ziet.

Jessica (24) heeft een taal-/spraakstoornis en ondanks deze hindernissen heeft ze ervoor gekozen om een hospitality opleiding te volgen. "Ik ben erg sociaal en werk graag met mensen samen, waarom zou ik dan hier niet voor hebben gekozen, alleen omdat ik TOS heb?!"

Jessica Huttinga (23) heeft zelf een taal-/spraakstoornis en was altijd te goed voor het speciaal onderwijs, echter werd door de jaren heen het reguliere onderwijs als niet haalbaar gezien. Passend onderwijs is dus niet passend en niet voor iedere student geschikt die ondersteuning benodigd.

Jessica (23) heeft de diagnose verbale ontwikkelingsdyspraxie, wat onder een taalontwikkelingsstoornis (TOS) valt. Beide diagnoses nog zo onbekend en dat terwijl dit een groot impact heeft op je leven. "Ik wil graag het onzichtbare ook zichtbaar maken, aangezien het hebben van een diagnose niks verkeerds is".

Jessica (23) heeft zelf een taal-/spraakstoornis en wil het taboe van een perfect plaatje doorbreken. "Het perfecte plaatje wat je meestal ziet, bestaat in werkelijkheid helemaal niet. Zodra je een diagnose hebt, krijg ik het gevoel dat je beter stil kunt zijn, want anders ben je raar en anders."

Voor wereld TOS dag heeft mijn moeder zich opengesteld om een exclusief en persoonlijk interview te geven, aangezien het hebben van een dochter met een taal/spraakstoornis natuurlijk ook niet altijd makkelijk is geweest. Ik heb mijn moeder 10 vragen gesteld en hoe ze dit ervaren heeft, dat alles lees je hier!

Om heel eerlijk te zijn, is het hebben van een onzichtbare beperking niet altijd even makkelijk. Mensen zien niet direct aan je dat je iets hebt, omdat natuurlijk niet elke beperking zichtbaar is en juist daar zit ook vaak de fout in. Als mensen je beperking zien, dan kunnen ze hiermee rekening houden of hebben er gelijk een mening over...

Klik hierboven rechts op de foto voor meer informatie.

Deze vraag heb ik al heel vaak gekregen of verbale dyspraxie een stoornis , beperking , handicap of toch een ziekte is. Velen vragen mij vaak of ik een ziekte of een handicap heb. Ja serieus de vraag: of mijn ziekte te genezen is. Ehh nee, het is een spraakstoornis die ik sinds mijn geboorte heb.

In januari 2020 ben ik begonnen met mijn verhaal kort samen te vatten en dat heb ik op mijn Facebook profiel geplaatst. Het bericht is toen meer dan 70x gedeeld. Iets wat ik nooit verwacht had. Ik las dat er behoefte was om hier meer over te weten te komen. Toen kreeg ik het idee voor het wekelijks uploaden van...

In het jaar 2004, toen ik uiteindelijk de diagnose verbale ontwikkelingsdyspraxie kreeg, wist zelfs de logopediste niet hoe de toekomst voor mij eruit zou kunnen zijn. Ik had de zwaarste variant van de verbale dyspraxie en of ik ooit verstaanbaar zou praten, niemand die het toen wist.

Sinds dat ik mijn bericht op Facebook had gepost, en deze meer dan 70x was gedeeld, merkte ik dat ik mijn verhaal wilde vertellen. Ik was er zo enthousiast over geworden, dat ik kort na mijn 20ste verjaardag mijn allereerste post online zette. Ik zocht op zolder naar de papieren en ging deze sorteren, zodat ik mijn verhaal vanaf het...

In januari 2020 heb ik een samenvatting over mijn verbale ontwikkelingsdyspraxie op facebook gedeeld. Ik was het namelijk zat! Zat om niet geaccepteerd te worden en dat mensen niet wisten wat het was. De vooroordelen die zich elke dag meer en meer opstapelden, zodat ik in het wel bekende 'hokje' zou passen.

Hierdoor werd er vaak een combinatie van mijn naam gemaakt. Zo was er zelfs een keer een situatie dat er op het formulier voor de fietscontrole de naam 'Havinga' stond, omdat ze het zo gehoord hadden. Of werd het opeens 'Hazinga' of 'Huizenga'. Ik wist namelijk vanaf kleins af aan al dat ik heel graag mijn achternaam wilde wijzigen,...

Eindelijk was de dag gekomen en werd ik 12 jaar oud, wat heb ik daar lang naar uitgekeken. Heerlijk na de zomervakantie gelijk naar klas 1 van het voortgezet onderwijs, daar was ik ook echt aan toe. De basisschool met de leraren en mijn klasgenoten achter mij laten, nog alleen de eindmusical en dan zat het erop. Natuurlijk ging ik...

Over het onderwerp huisdier wilde ik in eerste instantie niet schrijven, totdat iemand mij vroeg of ik ook met een huisdier opgegroeid ben en dat is dus ook zo.

Het thema verjaardagsfeestje is ook een ding. Je denkt wat leuk, maar als je kind anders dan andere kinderen is, denk je er wel 2x over na. Wordt mijn kind wel uitgenodigd, is hij niet de enigste die niet uitgenodigd wordt en heeft hij het wel leuk gehad? Allemaal vragen die door je hoofd heen gaan.

Bij ons in het dorp kon je je in de zomer aanmelden om hutten te gaan bouwen. Dat waren geloof ik altijd 2 of 3 dagen achter elkaar. Mijn zus en ik deden ook mee. Van te voren werden er spullen ingezameld zoals bijvoorbeeld oude dekens, kussens, hekken, houtplanken en spijkers zodat we die tijdens het hutten bouwen konden gaan gebruiken....

Vandaag heb ik het over het thema zwemmen, want dat thema kan natuurlijk niet ontbreken. Zelf ben ik met zwemles begonnen toen ik ongeveer 4 jaar oud was, dat was in 2004. Veel weet ik er niet meer van. Ik ging wel altijd mee om te kijken als mijn zus zwemles had. Zelf wou ik al veel eerder leren zwemmen maar ik was toen nog te klein....

Toen ik eindelijk naar de basisschool mocht, ben ik dagelijks op de fiets gegaan. De bassischool zat bij mij in het dorp, en was dus dichtbij. Ik fietste altijd op een fiets met zijwieltjes. Zonder zijwieltjes fietsen vond ik toen gewoon een heel eng idee. Zodra ik op de fiets stapte hoorden ze mij op school al aankomen, omdat deze...

Zoals elk ander kind ben ik met mijn familie ook naar braderieën gegaan. Als ik iets zag wat ik graag wou hebben dan keek ik mijn moeder altijd aan. Daarmee hoopte ik dat zij dan naar de verkoper zou gaan om te vragen hoe duur het bijvoorbeeld is. Maar, helaas...

Natuurlijk is het vrij logisch dat mensen vragen wat ik nou precies heb omdat ik toch anders praat dan anders. Veel volwassene denken op het eerste gezicht dat ik doof ben of uit het buitenland kom. Als ze dan vragen wat ik nou precies heb dan zeg ik altijd dat ik hier geboren ben en alles versta en hoor.

Mijn moeder heeft mij nooit anders behandeld dan mijn zus. In het begin heeft mijn moeder alles net zo gedaan als bij mijn zus. Ze heeft ook net zo met mij gepraat als met mijn zus. Voorbeeld: ze vroeg aan mijn zus en mij van: wat loopt daar? Toen zei mijn zus een hond en ik heb niks gezegd en heb toen alleen mijn moeder aangekeken....

In september 2024 begon ik aan het doorstroomprogramma voor Leidinggevende Leisure & Hospitality. Dat betekende nieuwe vakken en examens Nederlands en rekenen op hoger niveau. Vooral Nederlands lezen en luisteren op 3F vond ik pittig. Zestig vragen, video's en begrijpend lezen... laten we zeggen dat mijn hersenen daarna vakantie wilden. Toch haalde...

Mijn stageperiode bij Marenland in Winsum (feb – sep 2024)

Alsof stage lopen al niet ingewikkeld genoeg was, moest ik nog de modules front-/back office en evenementen afronden. Dat laatste mocht bij de Oosterpoort, maar daarnaast zou ik vooral horeca doen. Alleen zag ik dat niet zitten. Niet omdat ik ineens allergisch was voor cappuccino's en dienbladen, maar omdat ik daar niet de uitdaging in vond die ik...

Sommige stages laten je ontdekken wat echt bij je past. Andere maken juist duidelijk welke richting niet voor jou is. Mijn stage in de lunchroom onder de gemeente Groningen, waar ook SPOT en De Oosterpoort onder vielen, zat daar precies tussenin.

Toen mijn stage in de horeca begon, kreeg ik een rondleiding door het gebouw en dat vond ik prettig. De begeleiding in het begin was fijn: er werd rustig uitgelegd en ik kon stap voor stap opstarten. Ik had helemaal geen ervaring in de horeca. Met nul bedoel ik ook echt nul. Ik dronk thuis niet eens koffie, dus alles...

Soms loopt iets anders dan gepland. Of nou ja… compleet anders. Mijn vorige stage escaleerde een beetje. En nee, dat kwam niet doordat ik iets verkeerd deed, maar omdat ik mijn grenzen aangaf. Toch moest ik dat op school uitleggen en dat voelde eerlijk gezegd alsof ik had gefaald en dat terwijl ik juist alles gaf.

Ik ging...

Ondertussen zat ik dus gewoon op school. Tijdens de eerste les Duits gingen we het standaard rondje doen: wie ben je en hoe lang heb je al Duits gehad. Ik was als laatste aan de beurt en mijn binnenpret begon al te borrelen. "Ich bin Jessica, 22 Jahre alt und habe seit 22 Jahren Deutsch gehabt." De leraar keek mij...

Tijdens mijn opleiding kon je je later specialiseren met keuzedelen. Om de week gingen we met de hele klas op pad naar een stagepartner. De opleiding was namelijk erg praktisch: je leerde vooral in de praktijk en op school hoefde je alleen de standaard vakken te halen. Zo bezochten we hotels, restaurants en evenementen in de stad Groningen.

Toen kwam het moment: ons eigen event. Geen meelopen, geen meekijken, maar zelf bedenken, maken én uitvoeren. Een etentje met de klas. Wat serveren we? Wie nodigen we uit? Hoe regelen we alles tot in de puntjes? Bij gastvrijheid leer je dat er achter één mooie avond een hele planning schuilt. Nou, geef mij dat touw maar in handen.

Vol goede moed stapte ik in februari 2023 mijn eerste schooldag van de opleiding Allround Hospitality Medewerker binnen. Wat had ik er zin in! De klas was klein, zo'n 8 leerlingen ideaal, zodat ik rustig kon starten en niet meteen in een massa verdween. Iedereen stelde zich voor, de docent legde het programma uit, en ik dacht: dit wordt leuk…...

Ik kreeg een mail van Aanmelding Onderwijs van Kentalis met een bijlage. Geen gezellig document, maar een overzicht van alle papieren die ik moest aanleveren "vanwege mijn TOS". Prima, dacht ik nog. Tot ik de lijst las en besefte dat ze ongeveer mijn hele schoolcarrière wilden ontvangen.

Soms voelt studeren minder als leren en meer als een speurtocht. Niet naar antwoorden, maar naar regels en formulieren. Zo zat ik ineens bij een studieadviseur, met een SIMEA-bestand open alsof het een IKEA-handleiding was: veel pagina's, maar weinig houvast. Zeker als je vanaf groep 7 vooral hebt geleerd hoe je het zelf oplost.

Na de open dag kon ik mezelf natuurlijk niet inhouden. Nog voordat ik mijn tas had neergezet, hing ik al half in de inbox van de opleidingscoördinator met een mail vol vragen: "Welk niveau zijn de vakken?" "Wat als iets lastig wordt?" "Is er een vangnet? Een trampoline? Een heel circus?"

Op de een of andere manier vond ik het lastig om mijn moeder te vertellen dat ik een toeristische opleiding wilde volgen. Waarom dat zo'n drempel was? Geen idee. Misschien omdat ik al twee jaar in de bijstand zat. Misschien omdat school niet op de hoogte was van TOS en omdat "hospitality" niet bepaald binnen mijn veilige bubbel viel.

De hele zomer en ook de maanden ervoor, dacht ik na over wat ik later wilde worden. En eerlijk? Ik weet het nog steeds niet. Er zijn gewoon te veel leuke dingen! Om dan één specifieke opleiding te kiezen… tja, dat voelde een beetje alsof ik moest kiezen tussen pizza of pasta en dat kan dus écht niet.

Tijdens de online bijeenkomst kreeg ik van de orthopedagoog de uitslag van mijn beroepskeuzetest. Spannend, dacht ik nog. En toen kwam het: ik was sociaal, behulpzaam, goed in de praktijk, commercieel sterk én best aardig met cijfers. Klinkt als een topcombinatie, toch? Alleen jammer dat de test geen rekening hield met mijn TOS. Tja, kleine...

Ik stond bij de balie te wachten en ineens hoorde ik een bekende stem. Mijn oude ambulant begeleider! Eerst herkende hij mij niet, logisch, het was ook meer dan 10 jaar geleden. (En eerlijk, ik zag er toen ook anders uit.)

Ik kreeg een mail van het Begeleiding & Advies Team. Ze wilden samen met mij onderzoeken welke opleiding passend is en of dit haalbaar zou zijn. Tijdens het gesprek bespraken we mijn situatie en het voelde fijn dat ze bekend waren met TOS. Het probleem was dat ik op dat moment geen begeleiding had, waardoor zowel ik als het team...

Ik scrolde door de websites van de mbo-scholen, op zoek naar een opleiding die écht mijn aandacht zou trekken. Maar hoe kies je iets uit zoveel richtingen als je eigenlijk niet weet wat je wilt? Eén ding stond vast, terug naar het Alfa-college wilde ik niet. Daarom keek ik bij Noorderpoort.

Na bijna 2,5 jaar in de bijstand, zonder vooruitgang, besloot ik zelf een opleiding te zoeken die bij mij past. Ik wilde doorleren en niet stil blijven staan. Zo kwam ik in contact met Heleen. Tijdens een online meeting vertelde ze dat mijn verbale dyspraxie onder taalontwikkelingsstoornis valt. Een term die ik niet kende, want in mijn dossier...

School was een onderwerp dat ik even aan de kant zette, aangezien het niet meer haalbaar was. Ik focuste mij op het werken, maar waar moest ik beginnen. Ik had bij verschillende supermarkten gesolliciteerd, soms kreeg ik gelijk een afwijzing en een andere keer mocht langskomen.

Ik zat thuis, was uitgeschreven van het MBO, geen diploma en geen vertrouwen meer in de scholen. Mijn toekomst was niet meer te voorspellen, want naar school gaan zat er bij mij niet meer in. Het perspectief van het schoolsysteem klopte, "Ik was de probleemleerling in hun ogen", dat alles alleen omdat ik een diagnose heb. Een diagnose waar ik...

Vaak genoeg ook dat klasgenoten en de leraren je uitlachten omdat je wat anders praat en af en toe stottert, dat ze je nadoen omdat ze het zelf zo grappig vinden of zelfs dat je door de leraar werd overgeslagen bij het voorlezen en dat terwijl iedereen een stukje moest voorlezen. Allemaal situaties waar keer op keer een stukje van...

Om heel eerlijk te zijn kan ik dit in één woord omschrijven: het is f*cked up. Nadat ik in januari 2019 werd uitgeschreven van het Noorderpoort, zat ik thuis. Thuis als 18 jarige zonder een startkwalificatie. Dit houd in dat je minimaal een diploma moet hebben op niveau 2 of hoger, zodat je meer kans hebt op een baan.

Je ontzettend alleen voelen, gedachtes die maar blijven binnenstromen, de schaamte, maar ook het verdriet. Zo zou ik mijn grootste nachtmerrie omschrijven waarin ik jarenlang in de negatieve spiraal bleef steken. Dit was voor mij helaas de realiteit rond mijn 17de tot mijn 20ste levensjaar.

Eind 2017 wist ik van mezelf dat ik kenmerken van een depressie had. Ik wist dat ik dit niet langer zonder hulp aan kon en belde zelf naar de doktersassistente. Iets wat ik zelf nog nooit eerder had gedaan. Aan de lijn moest ik vertellen waarvoor ik een afspraak met de dokter wilde maken en toen viel het aan de...

Regelmatig had ik een gesprek met de studentbegeleider hoe het nu verder moest. Op den duur kreeg ik twee opties.

In september 2018 ben ik op het Noorderpoort gestart. Ik kreeg een extra gesprek met de studentbegeleider, aangezien ik helemaal niet lekker in mijn vel zat. Mijn energie was zo goed als op en daarom werd er afgesproken dat ik maar halve dagen naar school moest. Ik was namelijk ook met een hulpverleningstraject bij INTERPSY begonnen. De...

Wat zal ik hier eens over vertellen. Ik denk wel echt, dat dit het dieptepunt van mijn schoolcarrière was. Elk jaar kregen wij een nieuwe mentor en ook deze mentor zou mijn TOS bespreekbaar maken.

Tijdens het mentorgesprek gaf ik aan dat ik niet goed in de klas lag. Dat als ik in de klas zat mijn klasgenoten...

Er was altijd één vak waar ik zo een hekel aan had en dat was het vak Drama. Elke keer maar weer liep ik door de deur van het klaslokaal en kreeg ik zo een naar onderbuikgevoel. Tijdens de dramales verzon de lerares telkens weer nieuwe scènes die je dan, aan het einde van de les, voor de gehele klas...

Na in totaal 196 uur logopedie te hebben gevolgd, oftewel 392 afspraken, heb ik zeker de een of andere ervaring opgedaan en die wil ik graag met jullie delen. Dit was buiten mijn 3 jaar logopedie tijd op het cluster 2 onderwijs om.

Na de therapiepauze van 4 maanden ben ik nog maar 1x per 2 weken naar de logopediste gegaan i.p.v. 1x per week. Toen was ik 10 jaar oud. We hebben nog veel geoefend met de letters waarbij ik de liprondingen moest gebruiken. Bijvoorbeeld de letters: eu/uu/e/i/o/oe, omdat ik die nog steeds niet goed kon uitspreken. Van haar kreeg ik...

Nadat we de klanktraining werkschema M.F.T. Myofunctionele therapie hadden gedaan, heb ik een therapiepauze van 4 maanden gehad.

We oefenden ook veel met de letter /j/, omdat ik die als een /l/ uitsprak. We hebben veel geoefend met woorden waar je een /j/ achter hoord, maar die er niet staat. Zoals:

Toen ik naar het reguliere onderwijs terug moest, ben ik wekelijks naar de Logopediste bij mij in de buurt gegaan. De logopediste dacht eerst dat ik, doordat ik ook met Duits opgevoed werd, daardoor een Nederlandse achterstand had. Al gauw merkte ze, na een paar testen te hebben gedaan, dat dat het probleem niet was.

Mensen met verbale dyspraxie werken vaak samen met een team van zorgprofessionals die zich richten op verschillende aspecten van deze diagnose. Dit kan helpen om de spraak en communicatievaardigheden te verbeteren en de persoon te ondersteunen bij het omgaan met de dagelijkse uitdagingen die met zich meebrengt.

Hier zijn enkele negatieve punten:

Verbale dyspraxie heeft geen invloed op de cognitieve vaardigheden of de taalbegrip, maar wel op het vermogen om de bewegingen voor spraak goed uit te voeren. Het is raadzaam om hulp van een logopedist in te schakelen als deze kenmerken herkend worden.

Verbale dyspraxie is een aangeboren handicap en is niet zichtbaar. Bij mij zijn de tongspieren bij de zijkant verslapt, waardoor ik bepaalde letters en woorden anders uitspreek dan dat het hoort. Je ziet het niet direct, maar zodra ik begin te praten dan hoor je het direct. Het kan ook niet geheeld worden. Dit leidt tot moeite hebben met het...

Na het advies van de huisarts en het consultatiebureau ben ik toen naar de logopediste gegaan. We hebben toen samen gekeken welke logopediste bij mij in de buurt het beste zou passen met mijn spraakachterstand. Eigenlijk mag je pas vanaf je 4de naar de logopediste maar aangezien ik ver achter liep in de spraak mocht ik met 3,5 jaar er...

Ik heb al een EEG van de hersenen gehad en een MRI scan, maar alles was goed. Nu wil de arts nog een EEG maken als ik slaap. Het kan namelijk zijn dat ik in mijn slaap een epileptische aanvallen krijg waardoor mijn achterstand te verklaren zou zijn.

Op het vervolg van het vorige onderzoek kreeg ik een MRI-scan in het UMCG. Het resultaat van dit onderzoek is een aantal beelden van je hoofd en hersenen. Ik heb een half uur in de tunnel gelegen en heb liedjes en een verhaal van Jip & Janneke via een hoofdtelefoon gehoord. De laatste 10 minuten heb ik geslapen. De uitslag...

Toen ik 5 jaar oud was kreeg ik een EEG onderzoek in het UMCG. Een EEG is een registratie van de elektrische activiteiten van de hersenen. De arts krijgt hierdoor meer inzicht in het functioneren van de hersenen en kan de aard en de plaats van eventuele stoornissen bepalen. Ik kreeg toen 23 elektroden op mijn hoofd geplakt. Ik moest...

Mijn moeder is toen weer naar het consultatiebureau gegaan en heeft het aangegeven. Het consultatiebureau heeft toen contact opgezocht met de wijkverpleegkundige. Die heeft toen weer contact opgezocht met de juf van de peuterspeelzaal. Deze vestigt ook de indruk, dat ik duidelijk achter liep in de spraak. Op basis van de spraak: nog vaak losse...

Zoals elk kind ga je ook naar het consultatiebureau. Mijn moeder zei tegen het consultatiebureau dat ze zich zorgen om me maakte. Mijn zus kon met die leeftijd al veel meer dan dat ik kon. Het consultatiebureau zei telkens weer van dat komt nog wel, je kind is gewoon lui. Dat ze hier vaak niks zeggen is heel normaal,...